به گزارش خبرنگار حوزه بهداشت و درمان گروه علمی پزشكی باشگاه خبرنگاران جوان؛
از قديم الايام رسم بر اين بود كه بزرگترها براي دختر و پسري كه به سن ازدواج ميرسند و توانايي چرخاندن ارابه سنگين زندگي مشترك را دارند و اصطلاحا از آب و گل در ميايند آستين بالابزنند.
از خريد وسايل و لوازم ريز و درشت و تمام نشدني گرفته تا تهيه خانه و كاشانه اي گرم و نقلي كه مأمني آرامش بخش براي استراحت و كنار هم بودن زوج تازه پيوند يافته شود.
از آرزوهاي پدر و مادر براي برپايي جشن ازدواج و سور وسات عروسي فرزندانشان كه بگذريم ، فاميل و آشنا ،دوست و غريبه هم بيكار نميمانند و اگر دختر و پسري مجرد را در اطرافشان ببينند به يكديگر معرفي ميكنند.جدا از اينكه اين اقدامات شيرين و خيرخواهانه تشكيل يك زندگي مشترك را در پي خواهد داشت؛ گاهي ديده ميشود پدرها و مادرها نيز اصرار زيادي به وصلت با خويشاوندان نزديك خود دارند ؛ چرا كه معتقدند شناختي كه قرار است طي وصلت با غريبه در گذر زمان پيدا كنند ؛ زمينه ي آن را با يك وصلت خويشاوندي نزديك كه ساليان دراز با خصوصيات و ويژگي هاي هم آشنا بوده اند ؛ دارند؛ از حق نگذريم پر بي راه هم نگفته اند چرا كه اينگونه وصلت ها و ازدواج هاي فاميلي هر دو خانواده را چندين قدم جلوتر ميبرد.
برچسب:
نویسنده: محمد رضا جوادیان